Menigeen zal zeggen dat ze geen schoonheid is in de traditionele betekenis van het woord.
Zelf zal zij niet graag vertellen over de littekens op haar buik. Of praten over haar vlakke borst.
Haar wat warrige, lange blonde piekharen zitten nooit echt goed. Maar of ze ze nou los laat hangen, er een knotje of een staartje in zet, ze zijn altijd weer een fraaie omlijsting van haar niet meer geheel vlekkeloze gezicht.
Ze weet op zo een manier vragen te stellen, dat jouw antwoorden je eigen innerlijke vragen beantwoorden.
Terwijl ze geduldig wacht op je antwoord, je daarbij doordringend, onderzoekend en vragend aankijkend, vraag je je af hoeveel kennis, wijsheid en intelligentie achter haar mooie staalblauwe ogen verborgen ligt.


Jammer van dat laatste zinnetje. Dat denkt de lezer er zelf wel bij, als het stukje tenminste overkomt zoals jij het bedoelt.
‘De littekens op haar buik’ zou mooier zijn. Overbodige haren storen bij het lezen. 😉
<3
Dank je wel Hay. Fijn commentaar. Ik zal eens kijken wat ik mee kan nemen.