In de roes van onoverwinnelijkheid die in Israël ontstaan was na het winnen van de Jom Kipoeroorlog in oktober 1973, maakte het joodse cabaret een enorme bloei door. Overlevende van de Holocaust, Abraham Rosenbaum, artiestennaam Simon Shoah, speelde avond aan avond voor volle zalen in het hele land met zijn show “Waar gaat die vrolijke trein naartoe?” Zijn humor was gitzwart en het joodse publiek kon geen genoeg krijgen van zijn grappen en grollen. Abraham Rosenbaum is in Israël onsterfelijk geworden als bedenker van de minibar mitswa. Jongens van dertien worden onder de joodse wet als volwassen beschouwd (“bar mitswa” betekent “zoon van het gebod”). Minibar mitswa mag alleen gevierd worden door joodse lilliputters, niet groter dan 100 centimeter hoog.


@Peter, absurd, geniaal en ook wreed verhaal. Hartwaardig. PS: Weleens gehoord dat de jongetjes van dertien op hun bar mitswa spiegeltjes op hun lakschoenen plakken om onder de rokken van meisjes te kunnen kijken?
@Mili. Dank voor je waardering. Wat ben je er weer snel bij! Dat jongetjes van dertien op hun bar mitswa spiegeltjes op hun lakschoenen plakken om etc. was mij niet bekend.Het verbaast mij dat ze zo dicht in de buurt van de meisjes kunnen komen. Of gebruiken ze soms selfiesticks?
Je moet wat met het thema! Volgens mij is de term lilliputter al denigrerend genoeg. Laten we hopen dat het volgende thema woord niet ‘knikker’ is.
@Lijmstok. Jij lijkt me het type dat al door het lint gaat bij het horen van het woord “negerzoen”. Tip voor iemand die zich verschuilt achter een lijmstok: sier de maaltijd van vanavond op met een zigeunerschnitzel. Of ben je vegetarisch en discrimineer je vlees?
Beste Peter,
Gelukkig zijn er ook nog Israeli’s die om het verleden kunne lachen, hoe wrang die grappen ook mogen zijn. Liever dat dan het manipulerende ‘gebruik’van de Shoa door de huidige premier (helaas weer herkozen).
Los daarvan; dit is een geinig stukje.
met vriendelijke groet + hartje,
Chris
Beste Chris, bedankt voor je hartje en je reactie. Ik ben ooit in Israel geweest en het leek daar net alsof apartheid nog bestaat. Mede dankzij mensen als Bibi Netanyahu. Gelukkig heb ik veel mensen ontmoet die zich voor hem en zijn beleid schamen.
Vriendelijke groet,
Peter