Zo onopvallend mogelijk schuift ze achteruit, weg van hem. Trillend als koren in de wind. Ze slaat geen acht op de pas gedorste halmen die rode striemen in haar schrale blote dijen en handpalmen achterlaten. Nog een klein stukje… Een siddering trekt door haar lichaam. Terwijl haar vingers zich geruisloos maar stevig om het houten handvat vouwen, blijft ze hem strak aankijken.
Haar blik verandert, verkilt. De vlegel voelt onraad. Het is te laat.
Ze steekt haar hoofd voorzichtig boven het maaiveld uit. Niemand te zien. Snel staat ze op. Ze strijkt haar lange rokken glad en schikt haar boezem in het vaalbruine jakje. Haar hand omklemt stevig de bebloede dorsvlegel. Klaar om het kaf van het koren te scheiden.
Een heel sterk stukje Nienke! Met veel plezier gelezen en ook nog een nieuw woord geleerd ‘jakje’. Mijn <3 dubbel en dwars verdiend!
Dank je, Karin 😉
@Nienke, hier word ik stil van omdat het prachtig geschreven is. Een jong meisje verkracht op halmen, die opstaat, haar jakje schikt en de ‘vlegel’ in eigen hand neemt. Kan je hier meer dan een hartje tegelijkertijd geven?
Dank je voor je mooie woorden, @Mili. Ik ben al blij met je ene hartje, hoor 😉
Geweldig stukje Nienke
@Nienke, voor mij springt jouw stukje er deze week uit door de intense manier van schrijven en vanwege de indringende en mooie beelden. Heel mooi opgebouwd en compleet!
En, niet het minste: je stukje raakt me.
Ik lees het nu pas, maar ik vind dit meteen een serieuze kandidaat om het weekthema te gaan winnen. Mooi geschreven, sfeervol, dramatisch én een passend einde.
Door jullie mooie en lovende woorden voel ik mij al op en top een winnaar. Dank allemaal!
dat zal de vlegel leren! Dit sterke stukje verdient het om de weekwinnaar te worden!
@Nienke, ter afsluiting, meer dan een (1) hartje kan niet ;), twee dingen die je m.i. geniaal hebt neergezet zijn: – schrale dijen om haar jeugdigheid naar voren te laten komen en – haar boezem schikken om het verschrikkelijke weer te geven en over te gaan tot het ‘conventionele’.
Goed om te zien dit buitengewoon mooie stukje gewaardeerd wordt. Het verdient het voor de volle 100%!
‘hoe’ vergeten. ;-(
De wedstrijd is al achter de rug, maar toch geef ik met veel plezier nog een hartje!
Ik ben nog eens naar je naam gaan zoeken en dit het eerste dat ik (weer) van je las.
Wow.