Woede verdringt mijn tranen. Alleen boosheid houdt me nog staande. Jaren heb ik gezwoegd en geploeterd. Alles is verwoest. Mijn optimistische instelling faalt. Blinde wraakgevoelens borrelen op, intense haat tegen de gasten die me dit aangedaan hebben, verteert me. Hun vandalisme treft ons zuiver toevallig. Lukrake vernietiging.
Mijn man slaat een arm om mijn schouders en trekt me wat naar achteren.
‘Van een afstandje bekeken, ziet het er minder slecht uit.’
Ik frons, één wenkbrauw schiet bedenkelijk omhoog. Hoe kan hij dit positief bekijken? Enkel het geraamte van ons liefdesnestje staat nog overeind.
‘Kijk met een beetje fantasie en tot spleetjes geknepen ogen, dan wordt zelfs je stoutste droom verwezenlijkt. Je had toch altijd al graag een pergola willen hebben?’

Heb ik weer eens te haastig geplaatst, moet toch wat meer geduld leren op te brengen. De laatste twee regels zouden veel krachtiger uit de verf kunnen komen. Leermomentje voor mezelf
Niets mis met de laatste twee zinnen. Geweldige invulling van het thema. In al zijn eenvoud. En dat werkt. :yes:
Met humor geschreven. Leuke verwerking van het themawoord, @Dana
<3
Goede combi: boosheid en fantasie. Leuk stukje weer.
Strakke zinnetjes!, Dana.
Groet,
Rob.