Ik tuur naar het plafond dat over de hele lengte en breedte bedekt is met een grote zwarte uit elkaar getrokken netkous. Een gatenweb omkleed door zwarte draden, hier en daar aan elkaar geknoopt met schoenveters. Waar zit nu toch die spin? Grote glazen bollen in groen, bruin, blauw en rood die op het net liggen, glinsteren fel door foute lichtspotjes. Het lijken grote ogen van een gevaarlijk insect. Maar het is niet de spin die ik verwacht. Bob Dylan murmelt poëtische woorden onder de naald van mijn pick-up. Zijn rauwe bronzen stem gaat een gevaarlijk duel aan met het Shure-element. Dat wint ie vol overtuiging. Geen enkel antwoord zweeft meer in wind. Ik blow en droom mezelf helemaal retro.
« Gezegende zwijgplicht
Gisteren »
« Gezegende zwijgplicht Gisteren »
Cultuur, Maatschappij, Poëzie
In mijn element
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Mien of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
5 reacties
Reageren
« Gezegende zwijgplicht Gisteren »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Mien, wat een puissant been moet dat geweest zijn, van die netkous! Heerlijk, die schoenveters en poëtische woorden onder de naald van mijn pick-up, hartje!
Mooi sfeerbeelden, Mien!
Goed geschreven.
<3
Die laatste zinnetjes.
Beste Mien,
Alleen de druipkaarsen in flessen ontbreken.
Het is van ver voor Ikea velen van ons in zijn greep kreeg.
Goed sfeerstukje!
Met vriendelijke groet plus hartje,
Chris
terug naar de sixties, als er maar geblowd kon worden!