Ze bestempelde het hele voorval als een fait divers. Niets om me druk over te maken. Neen, ik was geen idioot volgens haar. Ik liet me dan ook niet uit het lood slaan en hield de stemming erin. We voelden ons nog jong, net zoals de avond en mede dankzij de stemmige muziek werd het een leuk feestje. We dansten tot de ochtend en gedroegen ons opnieuw als een stel verliefde pubers. Maar ook aan mooie liedjes komt eens een einde. ‘Waar ga je heen?’ vroeg ze me verbaasd. ‘Ben je al weg dan?’
‘Ja, ik kan niet blijven. Ik moet naar bestemming huis’ antwoordde ik en gaf haar een handkus.
De volgende ochtend voelde ik me idioter dan ooit.

Recente reacties