De taxichauffeur weigert mij mee te nemen. De afstand van zijn standplaats tot het Oogziekenhuis acht hij te klein. Ik heb pijn, benadruk ik.
“…dat begrijp ik nog wel!”, spreekt hij mij begripvol toe.
Ik betaal met een 20 eurobiljet, stap door de sluisdeur van het ziekenhuis en meld mij bij de balie. De receptioniste belt direct de oogarts van dienst. Ik neem plaats op een houten bank en wapen mij tegen paniek. Hoe stom kon ik zijn? Nieuwsgierigheid breekt mij weer eens op.
“U kunt de lift nemen naar de derde verdieping. Daar wordt U opgewacht.”
Ik wil op het knopje ‘omhoog’ drukken, vergis mij in de afstand tot de liftdeur en visualiseer hoe de dartspijl mijn netvlies doorboort.
klinkt dramatisch, begrijp niet zo goed dat je de afstand tot de deur verkeerd inschat en dat je dan voelt dat er een dartspijl in je oog zit, dat ongeluk was kennelijk de reden om naar het ziekenhuis te gaan. Kortom iets is me niet helemaal duidelijk. Toch hartje vanwege het spannende en angstige gegeven.
José,
dank voor je reactie.
Afstand bepalen doe je met 2 ogen.
Het slachtoffer weet wel dat er pijl in zijn oog zit, de lezer nog niet.
Groet,
Rob.