Onvoorstelbare grootheden, machtige vlagen, tegenwind. Adem wordt afgesneden, tranen springen in de ogen. De storm duurt voort.
Krijgen wij dan nooit rust?
Waarvoor zijn wij op deze aarde? Waarvoor woeden er in godsnaam zeventig jaar na de bevrijding nog steeds oorlogen in onze wereld, vallen er slachtoffers in de strijd tegen tirannie en onderdrukking, in het gevecht voor vrijheid en gerechtigheid?
Op vier mei herdenken wij de slachtoffers van onze menselijke tekortkomingen, van onze duistere karaktertrekken.
Kunnen we dan nooit rust en vrede vinden, moeten wij als mensheid de grootst mogelijke tegenwerking iedere keer weer opzoeken? Werden wij alleen geboren om tegenstand te overwinnen?
Laten we ons overgeven aan een moment stilte en plaatsnemen in het oog van de storm.


laat de liefde sterker zijn dan de haat en de waanzin. De eeuwige strijd tegen het duister.
In het oog van de storm vind je misschien tijdelijk stilte, maar rust? Ik vrees van niet.
@Hay Ik heb het aangepast.
Een gloedvol betoog, recht uit het hart!
Beste marji,
Aardig betoog. Wel af en toe te pathetisch, met al die vragen.
Met vriendelijke groet,
Chris
Sympathiek betoog, maar als stukje proza binnen 120 woorden weet het mij niet echt te overtuigen.
Marjohe56,
Mooie uiteenzetting. Kom ik toch even terug op de rapteksten van Sticks: “Wat ziet een oog in het midden van een storm precies? Precies een oog in het midden van een storm ziet niets.”
@VmetdeVork Een oog in het midden van de storm is de kern van de storm waarin het windstil is. Om die kern draait de wind rond en gaat naar buiten toe steeds harder. Als je eens een foto hebt gezien van een wervelstorm, dan zie je dat de wolken om het midden heen draaien. In dat midden, dat het oog van de storm wordt genoemd, is geen wind. Vandaar het oog van de storm, maar aangezien deze uitleg infodump is en ik niet uitleggerig mag schrijven, ontgaat dit je misschien. Het kan ook moeilijk in 120 woorden om dit uit te leggen, dit moet je dus gewoon weten.