Een Hooglander heeft een intieme vrijage met een omgevallen beuk, omdat zijn zaakje jeukt. Ik sta en kijk. Even verder lonkt de hei. De boom viel uit de laan. Storm, jaren geleden? De beuk ligt, mij past het beter even te blijven staan. Stieren met jeuk aan hun motivatie onderschat men niet.
Verderop wil ik mijn doden herdenken, stilstaan bij mijn bevochten vrijheid. Alleen en in stilte. Zo´n klokkenspel hoeft niet voor mij.
Deze stier heeft er ook genoeg van zo te zien. Jeuk is niet leuk. Hij loopt weg en begint hees te loeien. Laag, zacht, dreigend. Het zwelt naar luid geloei, vol kommernis… van de andere kant van de hei komt antwoord.
Ik denk aan wie ik mis.


Het verband tussen een Hooglanderstier met jeuk aan zijn zaakje en het herdenken van de doden ontgaat mij een beetje. Toch ademt dit stukje wel een bijzondere sfeer.
Normaliter is er geen verband maar het gebeurde nu eenmaal dat deze stier de weg naar mijn beoogde gedenkplek blokkeerde met zijn geschurk aan een dode boom uit die laan. Als bonus loeide hij ook nog eens dwars door het begin van het stiltemoment.
Wat een stuitend gebrek aan respect… 😉
Sterk! Doet me denken aan Claus.
Mooi… En bijzonder.