Gisteren schreef ik over de paddenstoelen-tsunami die ik in mijn tuin aantrof. Ik maakte er een fotootje van en ging over tot de orde van de dag. Zo niet de fietser die langskwam. Hij springt vol op de rem en stort zich op de zwammen. Ik sta achter het raam naar zijn enthousiasme te kijken. We voeren even een gebarentaalgesprek en dan wenkt hij me naar buiten. Hij stelt zich voor. Ik ben een Pool mevrouw en ik werk bij uw buren wat verderop. Mevrouw, wat u hier heeft staan is bij ons heel kostbaar, vele euro’s. En zo lekker mevrouw.
Ik nodig hem uit om zoveel mee te nemen als hij kan.
Hij belooft me een maaltje, Pools bereid.


Grappig, leuk beschreven, ik zie het voor me. Maar of ik dat zou willen eten…?
@inekeabbink, @Inge Hulsker:
het volgende stukje gaat misschien wel of over de vertering van een mandje tsunamizwammen, of over de bereiding ervan op Poolse wijze.
@Nele, @Inge, ook ik heb mijn twijfel over de eetbaarheid van de paddestoelen. Maar uit beleefdheid zal ik zijn tegenoffer dankbaar accepteren. Wie weet of ik daarna nog in staat ben om over het verteren ervan te kunnen schrijven!?