Een nieuwe ochtend. Een nieuwe dag.
Een dag zonder hem. De pijn in haar hart benam haar de adem. Zou ze er ooit aan wennen?
Zou ze ooit weer de draad kunnen opnemen?
Vandaag niet. Vandaag was het weer een dag die eindeloos zou duren.
Een dag om opnieuw een masker op te zetten.
De pijn te verbergen. Te glimlachen zonder dat die glimlach doorbrak in haar ogen.
Daar waar de pijn nog zichtbaar is. Maar onzichtbaar is geworden voor zoveel mensen. Want het leven gaat verder. Zeggen ze. De wonden zullen helen. Ooit zal de pijn slijten.
Blijven stilstaan is geen optie. Een mens moet verder.
Zij wilde stilstaan. De wereld vergeten, de alledaagse sleur. Het moeten. Het zijn.
« Laatste weekend
Strontvervelend »
« Laatste weekend Strontvervelend »
Liefde
Gebroken
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Katy Wizz of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
32 reacties
Reageren
« Laatste weekend Strontvervelend »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Beste Katy
Jouw woorden doen mij smachten naar malt-wisky’s met één klontje ijs. Liefst niet in zo een postmodern achthoekig glas
Rob.
Beste Rob,
bedankt voor je reactie.
Een glas – niet achthoekig van vorm – whisky is ideaal om bij dingen stil te staan…
Katy
Verdrietig, het gemis van een geliefde. Maar wel erg mooi geschreven. Ik wil er wel een fles witte wijn van drinken, mij maakt het niet uit in wat voor een glas.
Sfeer zit er genoeg in je stukje en het gevoel van pijn als je iemand mist komt zeker over, maar eerlijk gezegd vind ik het tegelijkertijd nogal ‘overkill’, omdat ik na die eerste paar zinnen niet echt iets nieuws meer lees.
Het zou ook helpen als de oorzaak van al dat verdriet wat duidelijker wordt. Dat is nu lastig. Zij mist hem, maar wat is er dan aan de hand? Is hij op reis? Is hij dood? Heeft hij haar in de steek gelaten?
Dag Katy,
De overkill zit hem voor mij in de eerste regels.
Als je de vraag stelt of ze er ooit aan zal wennen, ligt het antwoord ‘Vandaag niet.’ wat mij betreft voor de hand.
Hey Annemieke,
dank je voor je reactie.
Katy
Ik word nu wel nieuwsgierig naar de vraag waarom je alleen Annemieke bedankt, Katy.
Hay,
bedankt voor je reactie. Je mening.
Verduidelijking van de oorzaak heeft -naar mijn mening- geen enkele bijdrage te leveren in dit stukje. Het gaat om de pijn, het verdriet, het gemis.
Is het overkill wat ik neerpen? Misschien wel, misschien niet. Iedereen interpreteert een stukje tekst op zijn manier. We bekijken het gewoon anders.
Katy
Dag Han,
bedankt voor je reactie. Je mening. En de gedachte over het voor de hand liggende. Bekijk het van een andere kant en ze kan beslissen om vandaag de pijn en het gemis niet toe te laten.
Zoals ik al eerder zei. We bekijken het gewoon anders.
Katy
Hay,
ik geef graag iedereen persoonlijk een berichtje.
Katy
Uiteraard kunnen en mogen we het allemaal anders bekijken, Katy. Bedankt voor je reactie.
Beste Katy,
Rouwproces in optima forma!
Bijpassende muziek The End of A Love Affair (kijk maar een op youtube versie Julie Lodon)
Met vriendelijke groet + hartje,
Chris
Hé,
Er bestaat een maat van Schoonheid.
We denken op deze manier Kunst dood.
Rob.
Beste Chris,
bedankt voor je reactie!
Heb de muziek opgezocht. Mooi. Het past er bij.
Katy
Rob,
mag ik je reactie interpreteren als het niet akkoord gaan met het feit dat we de dingen anders bekijken? Vanuit een eigen standpunt?
Of hoe moet ik jouw reactie bekijken?
Katy
Mooi beschreven.
Ik ben van mening dat stilstaan wel een optie is. Oftewel: je mag verdrietig zijn. De mensen om je heen zullen dat begrijpen. Een masker opzetten houdt de beste acteur ook niet vol.
Ik weet ook nog wel een paar liefdesverdriet-liedjes, maar de beste vind ik toch Margharita van Marco Borsato.
Interessante reactie, Hay. Het lijkt een typisch mannendingetje dat jij zoveel emotie ‘overkill’ vindt en feiten wil lezen en een typisch vrouwendingetje dat ik het juist prachtig vind.
Niet met je eens, Lousjekoesje. Ook ik vind emotie vele malen belangrijker in een verhaal dan de kale feiten. Ik geloof dan ook niet dat mijn commentaar veel te maken heeft met mijn man zijn.
Is dit wel een verhaal? Ik noemde het een woordenstroom.
Ik vind het ook te makkelijk en niet op zijn plaats om iemands commentaar af te doen als ‘een typisch mannendingetje’, zeker als je die iemand helemaal niet persoonlijk kent. Andersom geldt dat ook. Iedereen mag mij op de vingers tikken als ik het ga hebben over ’typische vrouwendingetjes’.
Oh pardon, Hay.
Dank voor je aardige en begripvolle reactie, Lousjekoesje.
Overigens zijn we nu de discussie op de verkeerde plek aan het voeren, Lousjekoesje. Met het stukje van Katy heeft het voor mijn gevoel al lang niets meer te maken. Ik zal morgen op het forum reageren en daarna besluiten of ik zo nog wel verder wil op 120W.
Pijn door verlies die niet over lijkt te gaan en geen behoefte (of kracht?) om de draad weer op te pakken.
Ik vind het mooi en herkenbaar beschreven.
Misschien zou een hint naar de context het nog sterker maken.
Is het zwelgende leidend voorwerp een puber die middels Whatsapp-bericht of Facebookstatuswijziging een kalverliefde beëindigd ziet of toch de weduwnaar/weduwe na minstens 50 jaar gelukkig huwelijk.
Zuster Wizz,
Voor de volgende morgen zou ik haar willen zeggen:
“Ja, je kan de draad weer op pakken en later valt dat masker er vanzelf ooit af.” Mooi geschreven.
VmetdeVorK.
‘Of hoe moet ik jouw reactie bekijken?, vraagt Katy, nav mijn reactie:
Katy, een gedicht, kunstwerk van 120woorden of een Rietveldstoel, een Rothko-doek, voor al die kunstuitingen geldt dat we de authenticiteit van een werk niet ‘kapot’ moeten redeneren. Een Werk heeft een zijn-factor, ook in haar imperfectie, zoals derden menen te herkennen. Daarom schreef ik: Schoonheid heeft een maat. We kunnen ouwehoeren over Schoonheid, maar niet over de Maat.
Dit is jouw Werk, in jouw woorden en mogelijk in jouw imperfecte-vorm. Maar het is wel een echte ‘Katy’. Snappie?!
Rob.
Lousjekoesje,
dank je voor je reactie.
Katy
H2OWritez,
dank je.
Verlies van een geliefde doet altijd pijn, ongeacht hoe jong of hoe oud we zijn…
Katy
VmetdeVork,
dank je.
Katy
het harde verdriet zit al in de titel, het is moeilijk om verder te gaan als de tijd lijkt stil te staan.
Ik ga dus gewoon verder. Het forum (ook met dank aan Rob) plus een paar PB’s met Lousjekoesje was voldoende om het probleem over die ‘mannendingetjes’ de wereld uit te helpen. Wie al wat langer op 120W actief is, weet waarschijnlijk dat ik heel af en toe niet de nodige rust op weet te brengen. Ach ja, misschien ben ik daar nog altijd niet oud genoeg voor. 😉
José,
dank je voor je reactie.
Katy