In wijde, statige cirkels zweeft Ashadrila omlaag naar een zwartbruine vulkaankegel in de schaduw van de tot ver in de hemel reikende Vuurberg. Ze vermijdt de kolkende dampen boven de okergele bodem en landt op de kraterrand. Woedend trappelt ze met haar poten als de rotte adem van de onnoembare haar neusgaten binnendringt.
Shoga kokhalst. Bijna moet ze braken. Dit oord ruikt naar jammerklachten, zwavel en de dood. Eindelijk zijn ze dan aangekomen bij de poort naar Mashudra’s helse rijk. Alle energie en moed vloeit weg uit haar dodelijk vermoeide lichaam.
‘Ashadrila,’ fluistert ze, wetend dat haar geschubde metgezellin genoeg heeft aan een flard van haar gedachten, ‘wij hebben hem gevonden. Maar wat nu?’
‘Vraag het de Vrouwe,’ antwoordt Ashadrila.
Deze keer maar weer eens fantasy. Ik moest wel even duchtig brainstormen over een passende invulling van het themawoord. 😉
heel goed gedaan Hay! <3
Ik moest goed zoeken voor ik de appel had gevonden 🙂
Dank je, Hilde!
‘Passende invulling’ is hier eigenlijk niet de juiste omschrijving, tenzij je ‘passende’ heel letterlijk opvat. Dat heb ik dus maar gedaan. Die appel zelf wist mij gisteravond niet te inspireren. Draken lusten niet eens appels. 😉
@Hay, meesterlijk, maar een echt themastuk is het naar mijn idee dan niet, want met appels heeft het hele stuk niets van doen. Maar, je hebt gelijkt, daar waar je “passend” letterlijk opvat.
Ik vind het jammer dat niet al je dochters een eigen titel hebben.
De eerste zin vind ik wat lastig lezen. Naast de Vuurberg kan opgevat worden als een berg die naast de Vuurberg staat en dan de volgende. De derde der bergen, zeg maar. En welke top wordt bedoeld waar het gaat tot ver in de hemel reiken?
Kortom: die zin zou je voor het leescomfort beter op kunnen delen in minstens twee zinnen.
Ik begrijp wat bedoeld wordt, maar staat dat er ook?
– Dit oord ruikt naar jammerklachten, zwavel en de dood.
Is er een speciale reden om voor dood een lidwoord te zetten?
– Alle energie en moed vloeit weg uit haar dodelijk vermoeide lichaam.
Duidelijk wie bedoeld wordt, maar toch … het was een paar regel geleden dat die persoon genoemd werd. Daarna was er een “ze’ (mv) en dan wordt weer iemand anders genoemd.
– haar dodelijk vermoeide lichaam.
Zou vermoeide hier niet zonder uitgaans-e moeten?
Dank voor alle nuttige feedback, Ineke. Zo gauw ik weer tijd heb, ga ik er mee aan de slag. Dat kan in dit geval een dagje duren.
Inderdaad, die appel is in het verhaal ‘gesmokkeld’…
@Hay, slim bedacht om die appel zo te verbergen, ik moest even zoeken voor ik hem gevonden had! 😉
Ook ik heb problemen met de eerste zin. Zoals ik het lees, lijkt het of de op een na hoogste top tot in de hemel reikt, maar ik denk dat je bedoelt dat het de Vuurberg is die zo hoog reikt. Ook, omdat die top naast de Vuurberg staat, denk ik dat het een andere berg is.
Als twee mensen die zin al verwarrend vinden, pak ik die als eerste aan. Dat wordt topprioriteit. 😉
Dag Hay,
Mooi stukje.
‘Dit oord ruikt naar jammerklachten, zwavel en de dood.’
‘de onnoembare’
Mooie formuleringen.
Die verwarrende zin? Komma schrappen?
Wel vind ik dat het themawoord niet juist is toegepast.
Dat had dus, om maar lukraak wat te noemen, ook ‘dril’, ‘laag’,’vul’, ‘pot’, ‘raken’ of ‘as’ kunnen zijn.
@Ineke, Marlies en Han
Ja, die eerste zin moest ik in elk geval herschrijven, want die was inderdaad onduidelijk. Hans idee om de komma weg te laten zou al helpen, maar erg fraai vond ik die oplossing niet. Ik heb het dus anders gedaan.
@Ineke en Han
Jullie commentaar op mijn ‘kunstgreep’ met het themawoord vind ik terecht. Om dit te ondervangen mag wat mij betreft best een voorwaarde aan de weekthema-afspraken toegevoegd worden, namelijk dat het themawoord (wel natuurlijk in alle vormen) alleen maar gebruikt mag worden in een van de door Van Dale expliciet vermelde betekenissen. Maar ik hoor Frank al protesteren. Dat leidt ook onherroepelijk tot twijfelgevallen en interpretatieverschillen. Misschien nog maar eens op het forum bespreken…
@Hay, de eerste zin is veel beter zo!
Hay van den Munckhof,
Helemaal geweldig! Ik zou in het plaatje wat beschreven wordt nog stiekem Vork willen laten spieken vanachter een stuk rots.
“Dit oord ruikt naar jammerklachten, zwavel en de dood.” Dat is een vette zin.
VmetdeVorK.
@Marlies
Dank je. Ik denk dat die zin zo in elk geval duidelijker is
@VmetdeVork
Dank je! Mooi dat de setting zo levensecht bij je overkomt. Wel even een gasmasker opzetten achter die rots… 😉
prachtig taalgebruik met een verborgen appel!