De zon streelt haar huid met warme handen, terwijl het water speels langs haar vingers glijdt. De geur van het luchtbed doet haar denken aan vroeger. Nieuw speelgoed. Barbies. Daar moest ze dan altijd even aan ruiken.
‘Heb je je wel goed ingesmeerd?’ roept haar vader vanaf het jacht.
Ze knikt, al weet ze dat hij steevast naar zijn dobber staart.
Ze zucht en sluit haar ogen. Heel even maar.
Proestend komt ze overeind. Zout. Zout water. Ze veegt de druppels van haar zonnebril. Het luchtbed schommelt vervaarlijk.
De golven zijn hoger dan eerst. De zee leger. De zon lager.
Geen jacht. Geen kust.
Ze roept haar vader.
De wereld ruist, haar huid brandt.
Het plastic piept onder haar nagels.
« Alcoholist Beatrix
Encore »
« Alcoholist Beatrix Encore »
Familie, Fictie, Natuur
Dobberen
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Janine Geerling of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
11 reacties
Reageren
« Alcoholist Beatrix Encore »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
die korte zinnen stijl naar het eind toe, bouwt naast spanning ook onduidelijkheid op. Als je in 1 zin had uitgelegd dat ze plots alleen ronddobbert, had je ruimte over voor de verwarring en angst die dit bij de hoofdpersoon naar alle waarschijnlijkheid teweeg brengt.
Glijdt water langs vingers? Of stroomt het? Ik twijfel.
Ik heb moeite om de leeftijd in te schatten. Aan de ene kant denkt ze aan vroeger (lang geleden?) en aan de andere kant is daar haar vader die oplet of ze niet verbrandt.
Waardevolle opmerkingen, Anoniem en Fenne – dank.
Ik probeer vaak het minimale uit te leggen, met het risico dat het voor lezers niet duidelijk genoeg is. Maar dat is de leerweg, niet? Grenzen opzoeken? 🙂
Uiteraard stroomt water. Uiteraard is het het lichaam dat in water glijdt. Maar toch wilde ik het gevoel overbrengen van water als een soort orgaan, dat – tussen vingers door – een bepaalde vastigheid heeft, erotiek, en niet slechts stroomt, maar aanraakt.
Makes any sense? 😉
Het meisje is in mijn hoofd 17 en op vakantie met haar ouders. Maar je kunt op 25- of 30-jarige leeftijd ook nog best op vakantie met je ouders. Toch?
120 woorden. Keuzes, keuzes….
Dag Janine,
Mooie keuzes, wat mij betreft.
De paniek is invoelbaar.
Buiten dat, is het ook te lezen als een metafoor.
Dank je, Han!
@Janine, in de eerste zin is de zon het onderwerp. Daardoor is alles onduidelijk tot aan de dialoog.
De wending van het verhaal vind ik goed gevonden. Een goed contrast met dat wat in die eerste zinnen bedoeld zal zijn.
Naar mijn idee is er niks onduidelijk.
Zie ook wat er achter de komma staat.
Zo is In de tweede zin de ‘geur van het luchtbed’ het onderwerp.
Het is voor de gemiddelde lezer duidelijk dat de eerste zinnen gaan over de zintuiglijke ervaringen van de hp.
Een taalkundig ‘duidelijker’alternatief zou zijn ‘Ze voelt hoe de zon [..]’ en ‘Ze ruikt de geur [..]’.
Maar dat creëert afstand, belemmert het inlevingsvermogen.
Je zou als schrijver willen dat iedereen je verhaal las zoals je het zelf zag. Of beter nog: dat er lezers zijn die lezen wat je onbewust bedoeld had.
Dank voor jullie meningen.
🙂
Heerlijk gemeen stukje, ik had die wending niet verwacht.
Ik zou niet schrijven dat de zon handen heeft, ik begrijp wat je bedoelt maar vind het een wat ongelukkige formulering.
Wat grappig, de zon die als een mens ligt te zonnen.
De zon wil ook wel eens op vakantie.(Lousjekoesjespreuk)
@Janine, dat kun je nu wel verzuchten, maar wanneer je echt wilt dat de lezer begrijpt wat je bedoelt te zeggen, dan moet je duidelijker zijn. En duidelijkheid is het wat er ontbreekt in met name die eerste zin. En daarmee ook de tweede zin. Je kunt zinnen in een verhaal niet los van elkaar zien. Maar zoals eerder opgemerkt: vanaf de dialoog is het heel goed geschreven.