“Dan vraag ik nu als voorzitter van ons genootschap om even stilte voor onze gezamenlijke maaltijd.”
“Stilte? Waarom dat?”
“Nou, ik kan mij voorstellen dat bijvoorbeeld Yaïr, Idriss en Ljoedmila dat wel op prijs zouden stellen.”
“Ja hoor eens, dit is wel 2015 hè. Ze moeten zich maar eens aanpassen aan de moderne tijd. Weet je wat, we houden een stemming. Wie is er voor even stilte voor het eten?
Nou zie je wel, ik zie maar vier opgestoken handen, en dat is een minderheid. Dus niks stilte, gewoon doorpraten mensen en inschenken en aanvallen.”
“Als het je geruststelt: Ljoedmila stuurt mij net een briefje dat het niet hoeft wat haar betreft.”
“Mooi. Ha, boerenkool. Maar waar is het spek?”


Nee, stilte, dat is niet modern, bah 😛
(en de grootmoeder van de doorprater draait zich ondertussen waarschijnlijk om in haar graf, stel ik me voor.)
Interessant stukje.