‘Er loopt voortdurend iets rond. Ik weet niet op welk schoeisel, maar het sleept en schuift.
Het zijn niet zozeer de voetstappen die mij hinderen, het is het aanhoudende gezang. Het zingt en galmt in valse noten.
In het donker benauwt het me. Dan steek ik kaarsen aan en wacht op het meegolven. Maar op de vlammen heeft het geen vat. En met dikke plukken watten in mijn oren galmt het valser dan ooit.
Het moet stoppen. Die spanning.
Het gaat stoppen zeg ik u.
Vanavond trek ik iets aan dat nergens knelt.
Vanavond ga ik in voile gehuld naar een concert.
Op een druk plein zonder voetstappen.
Waarom zegt u niets dokter?’
‘Het is bedtijd. Ik spreek u morgen.’
@Luus: Spannend.
En komt er nog een morgen?
Voor de patiënt of voor de dokter?
@luus, ik heb met name lang nagedacht over een druk plein zonder voetstappen. Het is een beeld waarnaar ik kan verlangen. En ook naar de voile in concertissimo. Voor je aaneenschakeling van bijzondere beelden geef ik je meer dan een hartje.
Formidabel goed zg. Ik hou van een verhaal met een twist op het eind. Ben al een tijdje bezig met een soortgelijk idee voor een kortverhaal in mijn serie: Als gedachten…! Echt gewaardeerd met een gemeend hartje. 🙂 Rudi
mooi stukje Luus, de bezwering van de angst