Ze heeft niet veel nodig. Geen adem, geen eten en geen drinken. Haar lichaam is al een beetje versteend. Al dertien jaar staat ze op het kruispunt waar alle deuren op een kiertje staan.
Volgens de wet moet ze één realiteit in gaan. Kiezen is verliezen. Toch is er geen twijfel, geen angst, geen haat, geen liefde, geen hoop, geen wanhoop en geen oorlog en geen vrede.
Ze weet nu wat ze vroeger niet wist. Dat uitzonderingen op regels boven wetten staan. Dat leugens en waarheid altijd dansen, hand in hand, in elke tijd, in ieder land. Daarom blijft ze nog wel even daar, misschien, wellicht, een paar honderd jaar, op die splitsing, de voeten bloot, in het mulle zand.
Wat een prachtig stukje proza!
@InekeAbbink: leuk dat je het waardeert 🙂
Prachtig…
Mijn hart voor jou