‘Dus u voelt geen echte band met uw ouders?’
‘Nee, ik voel geen héchte band.’
‘Wanneer manifesteerde dat gevoel zich voor het eerst?’
‘Toen ik begreep wat er op het journaal gezegd werd, en tijdens Brandpunt en vergelijkbare uitzendingen.’
‘Hadden uw ouders daar een directe bemoeienis mee?’
‘Nee, dat niet. Maar het was de Koude Oorlog. Ik lag vaak wakker in de overtuiging dat iemand op die knop zou drukken.’
‘U was bang?’
‘Ja.’
‘En nu? Waarom bent u hier? De Koude Oorlog is voorbij.’
‘Mijn kinderen. Ze kijken me indringend aan als we naar het nieuws kijken.’
‘Voelt u zich schuldig?’
‘Ik voel hun angst.’
‘Ja, de mens lijkt vooral gevangen door zijn angsten.’
‘Vindt u dat zo gek?’
@Han, mmm, een nadenkstukje. Eerst een typo: vindt. Ik vind geen hechte band door het ontploffingsgevaar doordacht. Maar wat zien de kinderen aan de hp, wat doet hij waardoor zij weten? Verlicht mij.
Ja! Fijne kost.
Dag Han,
Herkenbaar. Hoewel ik wel een hechte band heb met mijn ouders, kan ik me herinneren dat het journaal en bijbehorende beelden veel indruk maakten. Voor een kind amper te bevatten.
Ik heb ook nooit begrepen waarom die knop altijd rood is. Ik zou hem juist zo onopvallend mogelijk geschilderd hebben. Maar wel goed verstopt. Zodat je hem niet per ongeluk kunt indrukken. Dat boezemde mij als kind en mijn ouders nog de meeste angst in. En dat de knop naar de knoppen is. Voor het geval je hem daadwerkelijk nodig hebt. De Russen kwamen wel akelig dichtbij. Toentertijd.
Dag Mili,
Dank je.
Ook voor het wijzen op de typo. Ga ik aanpassen.
Wat ik wil uitdrukken is dat ieder tijdperk zijn eigen bedreigingen kent.
De hp verwijt/verweet zijn ouders dat ze hem in een wereld vol gevaren hebben geplaatst. (Tijdens de Koude Oorlog).
Nu loeren er andere gevaren. Volgens sommige deskundigen is W.O. III begonnen. Wellicht overdreven, maar dat de wereld geen veilig wiegje is en dat de toekomst niet rooskleurig is zal menig kind via de media meekrijgen. Vandaar die indringende blik (verwijtend ook).
Dag Rob,
Dank je.
Smakelijk 🙂
Dag Annemieke,
Dank je.
(Voor de goede orde: dat van die band is niet autobiografisch)
Dag Mien,
Dank je.
Dat rode, het zal wel een signaalfunctie hebben.
Groen zal misschien te uitnodigend zijn.
Verstoppen lijkt me niet praktisch.
Stel je voor dat de schoonmaker hem vindt en denkt: ‘Hey, gekke knop. Eens kijken wat er gebeurt als ik daar op druk.’ Dat geeft een hoop rommel 🙂
@Han, je moest mij even bij de hand nemen maar nu ben ik er helemaal. Je raakt iets essentieels aan in deze dialoog, vandaar een verlaat hartje.
(Voor nog meer orde: dat had ik niet verwacht)
Dag Mili,
Dank je.
Graag gewandeld.
Dag Annemieke,
Tja, dat is wel de synopsis van de Story of my life.
Herkenbaar stukje. Voor de goede orde, zo’n knop is er nooit geweest, in welke kleur dan ook. Kwestie van uit de hand gelopen beeldspraak.
Dag bart,
Dank je.
En ja, die rode knop is inderdaad symbolisch. (Er schijnen wel rode labels over de sleutelgaten te zitten.
Dat dan weer wel.)
Goed geschreven, maar ik heb wel moeite met al die witregels. Ik begrijp de bedoeling wel. Je wilt zo duidelijker maken wie in die dialoog wat zegt. Maar dat geef je al aan via aanhalingstekens. Ook nog eens witregels vind ik overbodig en niet fijn lezen.
Toch een <3 , want de inhoud hoort uiteraard voorop te staan.
Dag Hay,
Klopt. Lang getwijfeld.
Maar de witregels zien ook op het bedachtzame, de korte stiltes.
Dat laatste kan. Maar ik heb niet bij al die witregels het gevoel dat daar een korte stilte hoort.
Het is denk ik wel zo dat je in een 120W-stukje makkelijker af kunt wijken van wat in een langer verhaal of roman gebruikelijk is.
hoe de grote wereld de kleine wereld bepaalt, het is wel een lastige om dit goed voelbaar te maken