“Hoe oud ben jij kereltje?†vier vingertjes gaan de hoogte in. “Maar ik ben al bijna vijf hoor,†roep ik fier. De jongedame toont een flauw lachje en stapt bijna een soldaatje stuk terwijl ze zich een weg baant door een zee van speelgoed. Ze balanceert op hoge hakken tussen legoblokjes en tientallen raceautootjes terwijl ze achter mijn moeder aanholt op weg naar het kleine salon. Mama haalt uit haar witte handtas wat geld en geeft het aan het meisje. Als ik de balans opmaak van mijn jeugd, is dit mijn allereerste herinnering. Dag op dag veertig jaar geleden. De dag waarop mijn mama me halsoverkop moest achterlaten bij een wildvreemde. Dag op dag, de dag dat mijn opa stierf.
« Zelfreflectie
Evenwicht op een draadje »
« Zelfreflectie Evenwicht op een draadje »
Familie
Babysit
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Werner of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
2 reacties
-
Op 7 januari 2015 om 15:35 zei Werner:
Hoi allemaal; Ik ben nieuw op 120w en hoor graag wat jullie er van vinden. Zo kan ik alleen maar leren; Alvast bedankt hoor ! Oh ja, en af en toe een <3 tje mag ook natuurlijk … hi hi
-
Op 7 januari 2015 om 19:25 zei Irma Moekestorm:
Wat ontzettend leuk om hier je stukje aan te treffen en nog een heel leuk stukje ook. Welkom bij de club en mijn hartje heb je!
Reageren
« Zelfreflectie Evenwicht op een draadje »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Beste Werner, welkom op 120w! We vinden het leuk dat je meeschrijft op onze site! Als je vragen of opmerkingen hebt horen we het graag. En vergeet niet dat je altijd in gesprek kunt gaan met je collegaschrijvers via de reactiepanelen.
Groeten en veel 120 woorden lees- en schrijfplezier gewenst!
De 120w-redactie