Stormig etsten groeven zich in haar gezicht en kleurden haar tanden grauw. Haar altijd smalle figuurtje blies zich op en nam groteske vormen aan. Ziektes sloegen toe die haar de adem benamen. Meer keren viel zij en raakte obstakels. Gutsend bloed ontsierde vloeren. De huid op haar schenen werd craquelé. De glitterloopstok met kekke balletjes werd haar ontnomen; een rolstoel werd haar deel. Medicijnen torenden zich op terwijl zij mijmerde, een voet zette in een vergankelijk heelal. ’s Nachts werd zij bezocht door de mannen die zij liefhad. Zij deden hun pak voor haar aan en waren haar voorgegaan. Stilletjes legde zij haar wereldlijke attributen af. Geen lippenstift meer, geen haren in een wrong. Haar kinderen gaf zij een kruisje.
« 18 januari 2007
In een glas water (voor Fatso) »
« 18 januari 2007 In een glas water (voor Fatso) »
Familie
Heengaan
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Mili of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
10 reacties
Reageren
« 18 januari 2007 In een glas water (voor Fatso) »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Beste milii,
Stormenderhand rimpels krijgen? Dat betekent praktisch ineens van niets naar diepe groeven.
Daar gaat in de allervaakste gevallen toch een periode heen, eer een dergelijk fenomeen zich manifesteert.
Voor de rest best een aardig stukje.
Chris
@Mili, Een bruisend, beeldend stukje over een vrouw op weg naar het einde.
Alleen al een hartje voor de “glitterloopstok met kekke balletjes”.
Net als Chris struikelde ik over dat allereerste woord. In zo’n fantasierijk stukje moet een betere invulling voor het themawoord te vinden zijn. Maar op dat ene woord na een prachtig en mooi geschreven stukje. <3
@Chris en @Hay, met stormenderhand heb ik het plotselinge, als in een stormaanval, willen duiden. Maar aangezien ik aan jullie menig hecht, heb ik het veranderd in ‘stormig’ in de zin van hevig, heftig. Dank voor de feedback.
@Nel, er zijn glitterbommen, dus waarom geen glitterstokken. 🙂 Dank ook aan jou voor je waarderende opmerking.
@Mili. Alles klopt in dit prachtige stukje over onze gang naar “le grand peut etre”, zoals Rabelais het verwoordde op zijn sterfbed.
Compliment en hartje.
“Rusland deel 2” is on line op literairwerk.nl.
Krakkemikkig. Meer keren, werd haar deel en die voet in het heelal.
@rene: Prettig kennis te maken. Je lijkt mij een sprankelende persoonlijkheid toe. Je feedback (ook bij anderen) getuigt van een groot inzicht. Wel jammer dat als ik op je naam klik, ik ‘404 not found’ zie staan.
Mili,
Die beginzin vind ik goud:
“Stormig etsten groeven zich in haar gezicht en kleurden haar tanden grauw.”
Het klinkt alsof die zin gewoon opborrelde en niet bedacht is.
VmetdeVorK.
@VmetdeVork, dank voor je waardering. Als ik me goed herinner, was het beide. 😉
@Mili,
‘Haar kinderen gaf zij een kruisje.’ Dit was een zin die bij me bleef hangen.
Ergens komt het me niet geloofwaardig genoeg over met de voorafgaande schets van je hoofdpersonage. Hoe kan een vrouw in die toestand en met het leven dat ze leidde,(glitterloopstok met kekke balletjes) nog kinderen hebben waar ze een kruisje aan moet geven?
Het lijkt me aannemelijker dat de vrouw een vergeelde foto van haar kinderen kust, of misschien een bende katten een kruisje geeft.