Pris liep naar Adriana, de honderdjarige, met een gebakje. Adriana was tamelijk gezond voor haar leeftijd, maar honderd kaarsjes uitblazen zou ze niet meer redden. Een kaarsje in de vorm van 100 moest voldoende zijn voor de feestvreugde.
Adriana zat op haar rollator, naast de ingang van haar zorgappartement. Ze had een thermosfles in het netje en dronk koffie uit de bijbehorende plastic beker. Ze leek niet echt blij.
“Heb je geen fijne verjaardag?” vroeg Pris.
“Ze hebben me allemaal bloemen gestuurd. Het huis staat er vol mee. Het zijn er honderden!”
“Dat is toch prachtig, Adriana?”
“In mijn jeugd spraken de bloemen voor zich, in plaats van het met een spraakchip te zeggen! Ik word tureluurs van dat gesnater!”
« Verschrikkelijk gedicht
Gevlijd »
« Verschrikkelijk gedicht Gevlijd »
Fictie, Maatschappij
Zeg het met bloemen
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van jack of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
3 reacties
Reageren
« Verschrikkelijk gedicht Gevlijd »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
@Jack, een leuk stuk en goed geschreven.
Opmerking:
– Pris liep naar Adriana, de honderdjarige, met een gebakje.
Omdat de honderdjarige tussen komma’s staat, lijkt het alsof er nog een Adriana is.
Gesnater vind ik zo’n leuk woord, past echt bij dit stukje. Spraakchip? wat is dat?
Ik zie het helemaal voor me Jack. Een huis vol snaterende bloemen 🙂