De reflectie van mijn eigen gezicht in de dunne glasplaat, weerspiegelt mijn donkere uitdrukking. Jouw warme aanwezigheid aan de andere kant van het glas, je ogen op mij gericht.
Mijn vinger glijd over het glimmende, zwarte plastic, de lijst die jou omsluit, zoals ik jou altijd omsloten heb.
Ik draai je om en begin met het lospeuteren van de zilveren schuifjes, die je al die tijd op je plek hebben gehouden. Maar nu heb jij je los geworsteld uit de greep, je van mij vervreemd.
Het kartonnen plaatje valt als eerste uit de lijst en daarna laat ook jij los, laat je mij los.
De lege lijst, een troosteloos gezicht. Maar je vervangen kan ik niet, je bent niet inwisselbaar.
Erg mooi en fijn gescheven. Het stukje prikkelt, maakt me nieuwsgierig naar het hoe en waarom.
Je had direct mijn aandacht vast
ademloos heb ik naar je gepriegel gekeken… door je woorden heen! prachtig beeld schilder je!
(Mijn vinger glijdt met dt)
Wauw, wat een mooi commentaar! Bedankt allemaal!
En stom van die spelfout, zeg. Daar heb ik volledig overheen gekeken.
Prachtig stukje, @Renske,
@Gerda Hulsebos: Super bedankt!
@Renske, ik heb moeite met de eerste zin. reflectie is de weerkaatsing van licht (straling). Weerkaatsing van licht wordt een spiegeling genoemd.
– Mijn vinger glijd
Glijdt moet het zijn. De vinger is immers het onderwerp.
Het einde vind ik met iets te dramatisch.
Pink traan au wat mooi…
@Ineke Wolf: Bedankt voor je feedback! Over de eerste zin heb ik ook lang getwijfeld of het wel klopt… De spelfout kan ik denk ik niet meer aanpassen? Heb ik helaas overheen gekeken.
@Lijmstok: Wauw, bedankt!
@Renske, zo lang je nog geen “veelschrijver” bent (zie forum) kun je je stukken veranderen via de mail. Zie onder Over: contact
@renske pijnlijk mooi beklemmend en beeldend.
@Jelstein: Heel erg bedankt!