Met mijn teen voel ik hoe warm het badwater is. Heerlijk. Terwijl ik de badjas van mijn schouders laat glijden, besef ik hoe hondsmoe ik ben.
Het is al elf uur in de avond en Harold is nog niet thuis. Heeft hij in de gaten gehad dat ik hem ben gevolgd?
Laat gaan meis, laat gaan…
Door het piepen van de badkamerdeur word ik wakker. ‘Jee Har, je laat me schrikken… Waar…?’ Ik draai me om en zie de vrouw staan. Een kilte is binnengekomen en ze gaat niet weg voordat ik bevroren ben. Alles huivert.
Mijn stem doet niets meer. Ze buigt over het bad, giet het flesje lavendelolie leeg in het water en zegt: ‘Tot in het hiernamaals.’
@Desiree Heb ik het ook gelijk ijskoud.
Over de zin Het is alsof …ga ik nog even nadenken.
Oh… en ’t is word ik …
Dank @Levja. Slordig van me…
@desiree het is ‘besef ik’ of ‘realiseer ik me’
Dank @Jelle. Dat wist ik niet.
Lekker beklemmend beschreven. Ik begrijp alleen de zin ‘Het is alsof kilte haarzelf heeft plaatsgenomen’ niet helemaal. Moet het zijn: ‘alsof kilte haar in beslag heeft genomen’?
@Desiree brrr, ondanks het warme bad…
@Irma, dank je. Kilte is hier een soort ‘persoon’ Ik weet niet precies hoe je dat noemt. Omdat Kilte vrouwelijk is, komt haarzelf erachter. Zoiets als het is alsof de prins hemzelf binnenkomt. Zoiets. Ik dacht dat de zin nog al wat poëtisch kon overkomen maar ook Levja had er bedenkingen over. Dus gezien het aantal hartjes doe ik iets niet goed in dit stukje. Ik zal er nog eens kritisch naar kijken vandaag. Dank voor het kritische lezen.
de kilte en de lavendelolie kan ik niet zo goed met elkaar rijmen, wel intrigerend stukje, hartje!
@Levja, Irma en Jose; willen jullie lezen of het zo beter is?
@Desiree Stukken sterker. En het blijft nog steeds mysterieus en dat hoort bij dit stukje.
Wel denk ik bij alles huivert, huivering alom.
Lekker luguber, ook om te lezen.
Koude rillingen, maar ‘lavendelolie’ klinkt weer warm.