Als ik langzaam mijn snelheid aanpas, ben ik te laat met doorlopen en als ik doorloop, ren ik pardoes iedereen voorbij. Hollen of stilstaan. Maar wie voelt de stilte nog, waar beleef ik een moment van sereniteit en absolute stilstand? Nul Kelvin. Vacuüm. De illusie van stilte en leegte is nog onverdraagzamer in het perspectief van de grootsheid. Tektonische plaatverschuivingen, sterrenstelsels en supernova’s zijn allen bevroren momenten in mijn eigen nietigheid, maar desalniettemin ontegenzeggelijk allemaal vormen van beweging en energie.
En waar de yoga en tantra en rechtsdraaiende melkzuur mijn innerlijk probeert te kalmeren, spint de aarde met een gemiddelde van zo’n duizend kilometer per uur om haar eigen as. Althans, op deze breedtegraad. Op de polen staan we stil.

hoe kouder, hoe stiller