In de broeierige straatjes van Hanoi heerst een ontzettende drukte. Iedereen zet een handeltje op, iedere straat zijn eigen specialiteit. Hier zitten de graveurs bij elkaar, ze maken je grafschrift voor een prikje. Wat verder heb je de bezemventers, de schoenenleurders en achter de hoek de koperwikkelaars, ze zitten op hun kleine ministoeltjes op de stoep en wikkelen naarstig koperdraad op oude motoronderdelen. In dit eldorado van de vrijemarkteconomie, vreemd toch in een communistisch land, duik ik met de groep een restaurantje binnen. Na een heerlijke maaltijd, vis in claypot, garnalen in zoetzuur, kip curry en gestoomde rijst, krijg ik de rekening. Alles spotgoedkoop, alleen de rekening klopt niet echt. Toch even nagevraagd. ‘Sorry sir, but you pay for tissue!’

Echt gebeurd?
Een heerlijk reisverhaaltje.
Ja hoor, echt gebeurd. Hartelijk om gelachen. 11x tissue moeten betalen.
Heel sfeervol en beeldend verteld. Geestig slot.
Bijzonder verhaal. Mooi!