Het is de eerste ochtend in de wintertijd. De zon schijnt kil en onverschillig. De temperatuur is rond het vriespunt en het is windstil. Een halfwassen boom ziet geel van haar bladeren. De bladeren zijn leeggezogen en dwarrelen en vallen een voor een, in een doodse stilte, willekeurig en willoos rondom de jeugdige boomstam die zo dik is als mijn pols. Een blad botst in haar val tegen een ander blad. Samen vallen ze hand in hand hun einde tegemoet. Ik probeer een patroon te vinden, rede, een plan, maar de boom geeft niets van haar geheim prijs. De bladeren worden onverbiddelijk verstoten en vallen op de levenloze bladeren die opgebaard in het gras liggen, wachtend op wat komen gaat.


Fraai en tegelijkertijd triest beeld, zoals de herfst herbergt.
Goed je hier weer te lezen.
Ja, vandaag was inderdaad de eerste dag die geschikt was voor het echte herfstgevoel. Die kans heb je met beide handen aangegrepen.
Het hangt blijkbaar in de lucht, want ik was ook al in de stemming voor een melancholiek stukje.
Heel sfeervol stukje over de herfst: mooi verbeeld, die dode bladeren. Toch een open einde, wachten op wat komen gaat. (Bedoel je met rede niet reden?)
@Nel Als verstand een rol had gespeeld in het tafereel had er reden moeten staan.
@Defrysk Volgens mij betekent rede >verstand, ratio
En reden> oorzaak, aanleiding
Bij jouw bedoeling zou dan reden beter passen.
Hoe dan ook, je schreef een prachtig stukje.
Toch heb ik het gevoel dat Defrysk hier met een goede reden rede schreef. 😉
Met de conclusie van Nel ben ik het in elk geval eens.