Rioolwater dat door de straten sijpelt. De stank is overweldigend! Mensen lopen verdwaasd voorbij zonder enig doel. De leegte overheerst alsof er een deken van machteloosheid over de stad hangt. Eten is er nauwelijks. Laat staan bescherming tegen de tropische, schroeiende hitte. Deze keer is het anders. Armoede en honger kenden de bevolking al. Iedere dag is een overleving op zich. Voor sommigen is het te laat. Zij liggen dood op straat. Niemand kijkt naar ze om. Maar waarom toch? Er waart een dodelijk virus rond waar niemand grip op heeft.
En jij? Jij bent je ouders kwijt. Geen broertjes of zusjes. Alleen jij. Het enige dat nog steun en toeverlaat biedt, is je knuffel Zippo. Nu je enige troost.


Indringend stukje over een schrijnend probleem. Goed geschreven ook.
Een paar kleine puntjes:
In de zin “Armoede en honger kenden de bevolking al” zou de n van kenden moeten worden weggelaten, tenzij je armoede en honger als het onderwerp van de zin ziet.
Volgens mij moet er ook staan: de enige die steun en toeverlaat biedt i.p.v. het (verwijst naar de knuffel)
Maar dat doet er niets aan af, dat je stukje me raakt door de inhoud. Hartje!
sterk stukje, de ellende van ebola voel je
Er zijn hulpverleners, fervente antirokers, die gretig er sigarwet accepteren, wannneer ze een totaal verwaarloosde en stinkende woning binnengaan. De sigarettenrook is op zo’n moment minder schadelijk dan de stank die hen tegemoet slaat.
Deze schildering komt in de buurt.
Hartje!
Chris
Schrijnend. Sterk geschreven.