Als vierde en jongste kind keek ik tegen mijn ouders op. Maar bleek plezieren lastig.
Ik ben de kers op de taart. Niet gepland wel gewenst. ‘Ik wilde een elftal, je vader vond drie genoeg’ zei mijn moeder dan.
Soms zijn cadeautjes welkom om te krijgen, je voelt je dankbaar, maar wat moet je er verder mee.
Nu ik de trotse, en oprecht gezegende, moeder ben van twee, in China geboren dochters, is de laconieke opvoeding van toen moeilijk te begrijpen.
Naast spaarzame bezoekjes stuur ik mails.
Gisteren nog. Met in bijlage: Een vrolijke selfie met mijn gezin.
45 Likes op facebook.
Zij reageerde met: ‘Het is maar hoe je jeself(z)ie. Vier de vakantie!’
Ik vier het leven. Als cadeau!
Welkom ChinaTinkerbel 🙂
Mooi die trots. Verder vind ik het een beetje een opsomming van losse zinnen, iets te weinig samenhangend verhaal. Maar het gevoel komt goed over.
Dank voor de feedback Inge. Waardeer ik. Door de 120 w grens veel geschrapt. Maar ik herken je opmerkingen. Wat korte zinnen aangaat. Neem ik mee voor een volgend stukje!
kwetsbaar stukje ChinaTinkerbel.