Henrikes dwaze gedachten waren voldoende om haar van de rest van de familie te verwijderen. Ze verbleef bij mij en vertrouwde mij haar angst voor de dood toe. Dat, en het vreselijke spookbeeld levend begraven te worden. Toen de tering haar wegnam, werd Henrike verenigd met haar familie. Ik was echter de enige die ’s nachts waakte bij het naargeestige familiegraf.
De grafbel werd gescheld, Henrikes spookbeeld werd verdreven. Ik opende de deur naar de crypte. De smalle maansikkel sneed door eeuwenoud stof dat opdwarrelde van de levensreddende bel.
Het schellekoord reikte in de lichaamloze leemte van Henrikes open grafkist. Waar was ze?
De ingang achter me verduisterde, een kreet uit een goddeloos elders echode in de plots verkilde crypte.
« Democratie
Blauwe plekken »
« Democratie Blauwe plekken »
Fictie
Red me als de grafbel luidt
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van jack of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
12 reacties
Reageren
« Democratie Blauwe plekken »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
@Jack, goed geschreven, maar … de maansikkel die door stof kan snijden?
Sikkels snijden, in dit geval is het een kenning voor het maanlicht.
@Jack, ja, een sikkel zou dat kunnen doen. Maar de maan? Het licht zou het kunnen doen.
Dichterlijke vrijheid, het licht van de maansikkel > de sikkel (een soort pars pro toto, een kenning).
@Jack, je hebt me overtuigd
lekkere 120W horror: hulde!
opdwarrelende moet opdwarrelde zijn, mooi luguber stukje
Je hebt gelijk en ik kan het helaas niet corrigeren.
Je hebt gelijk, José, en ik kan het helaas niet corrigeren.
‘Mooie’ horror.
@jack, mooi geschreven, een naargeestig beeld heb je geschetst.
eng
<3