Het galmde nog na in haar hoofd, ‘Drink alleen water uit ongeopende flessen’. De woorden die ma bij iedere reis opnieuw uitsprak.
Daar zat ze dan, uitgedroogd, midden in de dorre vlakte.
Ze hield het lege bronwaterflesje tegen haar slaap. Zweet gutste in straaltjes langs haar lijf. Ze likte eraan, best lekker.
Onwillekeurig kwam de gedachte bij haar op dat je bij dorst ook al geen zeewater moest drinken. Viel zweet in dezelfde categorie?
Het nieuwe flesje had ze in de koelkast gezet, vergeten.
Eigenhandig vulde ze nu het lege, dronk gulzig van het warme goedje.
Ergens had ze gelezen dat vooral de ochtend variant een heilzame werking heeft.
Met al die bronnen van wijsheid ging ze zichzelf wel redden.

Bedoel je wat ik denk dat je bedoelt 😉
@Hak-kah. een leuk verhaal. Dan moet je wel echt dorst hebben.
Het schijnt ook goed te helpen bij wratten.
in het zweet zijns aanschijns…