Wat Wilders nu weer heeft gezegd, en wat ik daar dan van vind, wat Johan Derksen doet en die andere, René of zo, hoe die daar dan om lacht. Dat zijn zo van die mijmeringen die ik bij het opstaan en het krieken van de dag bedenk. Hoe iemand een boterham met pindakaas smeert is ook niet interessant genoeg natuurlijk, nee zelf heb ik niks te melden. Dus terug naar de baby van Rafael, de film over Diana en de geradicaliseerde republikeinen in Amerika. Het is net een kleine dans, een ritueel. Facebook aan, e-mail open en gaan. Ondertussen loopt de koffie door, klap ik over een auto die geen voorrang verleent en wel ja, het wc papier is op.

@Lijmstok, geweldig!