Schrijf mee!
« »

Column, Cultuur

Poef

5 oktober 2014 | 120w | Lisette | 6 |

De eerste poef die ik meemaakte, was die van Hassan, de Marokkaanse werknemer van mijn vader. Als één van de eerste gastarbeiders was hij een bijzonderheid in ons leven.
Hassan trakteerde mijn vader vaak op bijzondere cadeaus, als hij weer in zijn geboorteland was geweest: suikerstaven, geitenhuiden, en dus ook een mooi gekleurde poef.
Mijn moeder vulde het ding met oude nylonkousen, en zo ontstond een nieuwe zitplaats in de woonkamer.
Sindsdien heb ik er veel versleten: van sjiek leder tot stoffen varianten, die na elk gebruik weer in vorm moeten worden geslagen.
Mijn ouders gebruikten hem voor hun vermoeide benen, in mijn huis dient de poef tegenwoordig ook als bijzettafel.
De poef is geïntegreerd, Hassan lukte het minder goed.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Lisette of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

2 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »