Als de bos door mijn thuis wappert zie ik mijn kans schoon en waag samen met Claudette de sprong. Uit alle macht probeer ik me vast te klampen aan een haar.
Succes!
Al drie generaties leefden we op die onwelriekende, door spinnenwebben bedekte heuvel. Mijn opa vertelde me eens hoe hij een vinger voorbij had zien komen. Sindsdien had de heuvel geen actie meer gezien.
Bij de eerste tekenen van een nieuwe gastheer namen we razendsnel afscheid om andere werelden te ontdekken en die te bevolken, zoals we altijd doen, zoals we altijd deden.
We zochten direct naar de stam maar vonden wederom lippen…
kleiner dan gebruikelijk…
Ik realiseerde me plots onze dodelijke vergissing.” Schat!… We zitten in een baard!”
@SF wat een onverwacht begin, als je verder leest. Je ziet een werkelijke heuvel en dan opeens die vinger. Verder lezend besef je de vergissing van deze platjes. Mooi gedaan.
geestig