In de kleedkamer opende ik mijn koffer. Het instrument glom me tegemoet.
Na de tour door Frankrijk hadden we een rust ingelast. Het was een spannende tijd geweest, bijna dagelijks hadden we opgetreden. Na onze laatste voorstelling in de stadschouwburg van Lyon zeiden we tegen elkaar: “En nu naar huis en even niets.”
Maar na twee weken rust hadden we toch wel weer de behoefte om te spelen. We zouden een kleine performance doen in ons plaatselijk cultureel centrum.
Daar zaten we en lachten elkaar toe. Ik pakte mijn klarinet, aaide het instrument even en zocht in mijn koffer. Plots zwetend vroeg ik mijn klarinetcollega: “Heb jij misschien een riet over? Volgens mij ligt mijn doosje rietjes nog in Frankrijk”.
Een waargebeurd verhaal. Toch? @Mas
ja, voor mij las het ook als waargebeurd, maar er staat toch ‘fictie’
<3
@mas: 'onze' ipv 'ons'
Fictie over ’t hoofd gezien. Hulde aan @Hilde
het kan inderdaad echt gebeuren
@Levja @Hilde @José dank voor <3. Ik heb er fictie van gemaakt want: het optreden was in Duitsland, we hebben daar maar een paar keer gespeeld en het was niet mijn klarinet maar die van iemand anders. Maar ja, het is als je die veranderingen door de vingers ziet wel echt gebeurd.
En van ons onze gemaakt…
“Uit het leven gegrepen” is dit soort fictie. Met het herkenbare “Oh, shit”-gevoel aan het einde. NB: Frankrijk klinkt verder weg dan Duitsland.
Oeps, daar zit je dan 🙂 Leuk Mas.
@Mas leuke anekdote over je muziekvrienden