Ik kan het me nog precies herinneren. De eerste keer dat ik hem zag. Er speelde een niet al te interessante band in een plaatselijk café. Hij kwam binnen lopen en ik zag hem meteen. Eén en al rock ’n roll. Grote bos donkere krullen, prachtige bakkebaarden. De stoutheid straalde aan alle kanten van hem af.
Als in een soort wonder raakten we aan de praat. Normaal gesproken praten zulke mannen niet met meisjes zoals ik. Naar mijn idee was onze knapheidsgraad in complete onbalans.
De setting droeg er uiteraard ook aan bij. Zo’n donkerbruine onsteriele kroeg waar we destijds nog met z’n allen stonden te roken. Sigaretten, softdrugs en veel te veel bier, dat was toen nog heel gewoon.
@Johanna, tot tweederde van je verhaal neem je me helemaal mee. Ik hoopte op een knallend einde, een soort clou.
Ook ik raakte helemaal in de sfeer, helaas haalde het slot mij eruit.
@Johanna pakkend, ben benieuwd naar de rest van het verhaal
@Desiree en Levja. Jullie hebben gelijk, het is eigenlijk ook geen verhaal voor 120 woorden:)
Vandaar ook dat ik hem maar in stukken doe. Dus Marianna, het gaat volgende week verder.