Ze ligt in bad, mijn kleine engel. Haar prachtige lichaam languit in het water. Volmaakt is ze. Mooi gevormde voetjes, tenen die niet boven water uitsteken. Benen die, in vergelijking met een volwassen lichaam, veel te lang en dun zijn. Knokige knieën. Ontsierd door blauwe plekken, stille getuigen van spelen en ravotten. Haar heupen, recht en hoekig nog. Haar armen zweven gewichtloos langs haar buik. Vingers, langzaam in uit, spelen met het water. Haar blonde haren bewegen sierlijk om haar tevreden gezicht, heen en weer. De ogen gesloten, alleen haar neus komt boven water uit.
Een volle minuut mag ik naar haar kijken. Dan kijken haar blauwe ogen mij aan. Hoi lieve mama. Dag lieve schat, ik hou van je.
@Nienke, een liefdevol stukje. Titel past uitstekend. De verwarring kwam bij de witte billen. Zekers een hart.
Wat is er mooier en aandoenlijker dan witte kinderbillen, @Desiree? Het heeft iets ontroerends, het zachte wit dat afsteekt tegen het iets minder witte van de rug en de benen. Ik kan daar echt volop van genieten bij mijn kinderen.
@Nienke, nee, niet dat ik daar iets tegen heb maar die zie je niet als ze op haar rug ligt, dat gaf even verwarring.
Mooi Nienke, liefdevol beschreven.
Ik struikelde inderdaad ook over de billen, omdat je die in mijn gedachten niet kon zien, liggend op haar rug.
Haha, get the point! Klopt inderdaad niet. Hoe mooi ze ook zijn, ik heb ze eruit gehaald. Geniet ik er lekker alleen van 😉
Prachtig stukje, ontroerend en o zo herkenbaar! Een dik hart!
Dit is inderdaad liefde.