Het kleine meisje stond daar in haar eentje op het bordes van paleis Noordeinde. Ze was duidelijk aan het oefenen. Een vaste glimlach op haar gezicht, plechtig zwaaiend met haar rechterhand. Met haar andere hand streek ze zorgvuldig de plooien van haar jurkje glad. Ook de tiara werd nog even rechtgezet. Vervolgens maakte ze een kleine buiging en sprak een onzichtbare mensenmenigte toe. Het was volledig duidelijk, voor mij staat een koningin in spe. Vertederd bleef ik nog een tijdje naar haar kijken en bewonderde haar fantasie.
Ik keek op mijn horloge en besefte dat het tijd was om naar de trein te gaan. ‘Kom kleine Maxima’ riep ik haar toe. ‘We moeten gaan, dadelijk heeft papa de pannenkoeken klaar.’
Wat een lief verhaaltje.
Erg leuk, ik herken de associatie
Dank je Lisette!
Lief zo’n prinsesje 🙂
Goed stukje, klein prinsesje