Er hangt een sfeer van gespannen verwachting in de stadsschouwburg. We zitten op rij zes. Precies goed. Tevreden kijk ik rond totdat mijn blik blijft rusten op mijn dochtertje die, in haar witte tutu, naast me zit. Voor de pauze mag zij kijken hoe haar balletjuffrouw danst.
Ik geniet, misschien wel het meest van haar genieten.
Ze kan bijna niet stilzitten.
‘Ben je zo zenuwachtig?’ vraag ik haar.
‘Nee, ik moet nodig plassen,’ fluistert ze.
‘Ga maar gauw, het kan nog net,’ moedig ik haar aan. ‘Een waterballet óp het podium is meer dan genoeg.’
Na de pauze mag zij eindelijk zelf acte de présence geven. Ik heb alleen maar oog voor haar; mijn kleine zwaan in het grote ‘Zwanenmeer’.
Sterke afsluiter. Dat contrast doet ’t ‘em. <3
Erg mooi stukje @Irma
@Ilma mooi beschreven.
@irma ik zie het voor me. Maar goed dat jij op tijd nattigheid voelde.
@Irma, mooi geschreven. De liefde spat er van af.
@Irma prachtig verhaaltje. Ik zie het voor me.
@Leonardo, Levja, Liedelet, Jelstein, Desiree, Mas en Jowojo: Dank jullie. Ik heb zelf geen dochter, maar kan me dit wel voorstellen.
Idem dito @Irma Daarom bravo!
Ik heb het Zwanenmeer nooit gedanst, maar kleine ballerina was ik wel. Later grote ballerina (tot 17 jaar).
En inderdaad als kind niet zenuwachtig, maar later wel.
Prachtig, Irma!
Mooi en gevoelig beschreven, Irma.
Mooi verhaal.