Zijn trouwfoto zit in mijn agenda. Ik zie een jonge, intens gelukkige man. Zijn voorhoofd oogt hoog.
Mijn vader had al vroeg een kaal hoofd.
Ik heb niet het idee dat hij er mee zat.
Zijn hoofd duidde hij zelf aan als ‘kale gletsjer’. Restjes krulletjes als een krans om de leegte in het midden.
Zijn hoofdhuid bleek kwetsbaar voor huidkanker, die als kraterplekjes verschenen. Een alpinopet werd zijn voorbehoedsmiddel.
Hij werd ouder en brozer, en zat tevreden in zijn stoel. Zijn leven was rijk en vol genoeg.
Toen overleed mijn moeder plotsklaps, en bleef hij alleen achter. Deze kaalslag kon hij niet aan. Hij vond het genoeg zo.
Wij drukten een laatste kus op zijn blote bol. Dag, pap.
« Verstijfd
De aardrijkskundeles »
« Verstijfd De aardrijkskundeles »
Column, Communicatie, Familie, Liefde
Kaal
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van lisette of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
1 reactie
Reageren
« Verstijfd De aardrijkskundeles »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
@Lisette Wanneer het om de trouwfoto van de ouders gaat, en daar lijkt het op, dan is het niet logisch en niet natuurlijk om het over zijn trouwfoto te hebben wanneer het gaat om het kind van die ouders.
Het stuk heeft de lay-out van een opsomming en zo leest het ook.