Schrijf mee!
« »

Communicatie, Maatschappij, Mensen

Janhagel

24 november 2014 | 120w | AnneJo | 25 |

Boven aan de trap, wanneer de honger me wakker hield, hoorde ik mijn ouders fluisteren over onze nieuwe onderbuurman. Ik begreep niet waarom ze over hem spraken, terwijl ze hem in het portiek meden.
‘De radio moet weg en die stencilmachine ook,’ zei mijn moeder. ‘Denk toch aan ons Lotje.’ Ik begreep dat haar woorden gewichtig waren, zo klein als ik was. Ik vroeg niets, zoals ik ook niet aan mijn juf vroeg waarom de schoolbanken van Sarah en Caleb leeg bleven.
In zijn zwarte uniform stond hij op een dag voor mij, gebukt en met chocolade in zijn hand. ‘Luister jij ook naar de radio?’
‘Nee, meneer Jan Hagel,’ loog ik.
Hij grimlachte en snauwde: ‘Het is meneer Fransen!’

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van AnneJo of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

34 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »