Het barmeisje roept de herinnering bij mij op van de wandeltocht met Voormalig Geliefde door de duinen. Op weg terug naar het station loop je langs een gebouwtje waar padvinders hun honk ter plaatse hebben.
“Kijk nou eens, een meid met een blote bloes” klonk er uit het gebouwtje. Zo dicht bij het strand en dan zo weinig gewend. Of zo makkelijk hitsig.
Mijn metgezellin die ik de flits doorgeef vraagt hoe lang geleden deze gebeurtenis plaatsgreep. Na even rekenen kom ik op vierendertig jaar.
“Zeg dat ze tien tot twaalf waren. Dan zijn het nu allemaal treurige types die op de bank naar Top Gear kijken.”
Zo zou ik nou nooit over deze scène van jaren her gedacht hebben.
Recente reacties