Afgelopen zondag. Ik ging naar buiten. De zon scheen, de temperatuur was perfect. Ik zocht jouw hand, maar er liep een leegte naast me. Een leegte met jouw vorm. Ik was blij dat ik een doel had, anders was ik snel teruggekeerd.
Ik kwam langs de ijssalon met dat heerlijke, Italiaanse ijs. Zal ik? Op de terugweg misschien.
Ik bereikte mijn doel, ging even later terug. Zal ik nog een ommetje? Nee. Dezelfde weg terug.
De ijssalon weer. Ik had trek in een ijsje, maar kocht het niet. Jij, die er niet was, naast mij lopend, zonder ijsje… Ik zou er niet van genieten.
Mensen liepen dwars door jou heen. Ze zagen je niet.
Ik wel.
Of?
Niet echt.
Leegte.
« Geheime kracht van kleur
Zonder haar »
« Geheime kracht van kleur Zonder haar »
Liefde
IJsje
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Marlies Vaz Nunes of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
3 reacties
Reageren
« Geheime kracht van kleur Zonder haar »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
@Marlies Van Nunez, samen en toch alleen. Het bestaat allemaal. Toch moet een ieder op onze prachtige aardkloot de kans krijgen te ervaren, allemaal levenslessen om: ‘hoe de paden te bewandelen’. Hartelijk groet, Mir.
mooi stukje, het voelt als fantoompijn
Jij zegt het, José, maar zo voelt het inderdaad.