Dat het idee wankel moet zijn, dat het aangevallen moet worden, bestookt met nietsontziende blikken, bedreigd als een pixel door pixels.
En dat het idee overeind moet blijven, omgeven door licht en kleur, vloeiend, groeiend, klein dat het elke storm doorstaat, alles kan opzuigen, weet dat het die macht heeft, maar het niet doet, want het wil blijven bestaan.
In het vuren van de synapsen brandt het, wacht het, belooft je mee te sleuren, herken je het gevoel, dan verlang je naar de onbekende oorden waar het werkelijk leeft.
En dat het leeft barst uit elk scherm, goed of slecht idee, het verlangen is hetzelfde, de verslaving intens, de jacht vermoeiend en de buit zeldzaam als het grote idee frequent.
Heb je stukje twee keer gelezen. Ik moet even aan je stijl wennen. Vind het wel een idee het zo te schrijven.
Ook ik heb je stukje vaker gelezen, denk soms dat de zinnen niet kloppen. Als ik echter mijn poëtische blik er op los laat kan ik er wel wat mee. Origineel is het zeker. En daar houd ik dan weer erg van.
@Levja en @Desiree
als de woorden niet doen wat je wil, moet je ze een handje helpen, toch? 😉
Dankjulliewel voor de reactie.
Interessant stukje. Leuk om te worden meegenomen in het proces van het ontstaan van een idee. Alleen de laatste alinea vat ik niet.
@Lousjekoesje
het is een juxtapositie: we vallen vaak voor grote ideeën en laten kleine ideeën links liggen, terwijl het kleine idee misschien meer oplevert en het grote idee eerder tegenvalt, wat in mijn hoofd erg grappig is. 😉
dankjewel voor de reactie.