Vandaag had ik een huisbezoek bij een bewoner in de Bijlmer. Ik belde aan en werd uitgenodigd naar binnen te komen en mocht plaats nemen. De gastvrouw nam plaats op de bank voor het raam. Door het tegenlicht kon ik haar gezicht niet goed onderscheiden.
Ze vertelde over de bovenburen waar ze voortdurend overlast van ondervindt. “Het lijkt alsof de buren de hele nacht de wasmachine laten draaien” en ze hoort voortdurend het geschuif van de meubels. Al pratende wordt haar stem steeds harder en komen er steeds meer klachten over haar lippen.
Haar emoties lopen hoog op als ze vertelt over de ruzie die ze steeds hoort. Terwijl ze vertelt, probeer ik die emotie van haar gezicht te lezen.

Voelbaar