Slim genoeg? Die vraag hield mij nu niet bezig. Een ding wist ik zeker.
Als Chalyssa op haar horst terugkeerde en van haar drakenjongen hoorde dat ik omlaag gesprongen was, zou zij mij zoeken en vinden.
Dat stond vast. En drakentongen waren lang, snel, sterk en soepel.
Wie of wat er binnen ook op mij wachtte, ik moest en zou verder weg van die opening.
Moeten is helaas niet hetzelfde als kunnen. Een stukje verder kwam ik klem te zitten en had niet de kracht meer om me te bevrijden.
Voor het eerst in mijn leven dreigde ik in paniek te raken. Ik wist niets beters te doen dan mijn armen recht vooruit te steken en keihard ‘Help!’ te roepen.
🙂
Voorlopig wordt dit het laatste stukje in deze reeks, tenminste hier.
Het nadeel van zo’n serie is namelijk dat het meestal steeds lastiger wordt om er een afgerond stukje van te maken dat ook op zichzelf leesbaar en begrijpelijk is. En dat is hier op 120W wel de eis. Maar dat betekent niet dat ik het verhaal laat liggen. Ik schrijf nog een aantal afleveringen voor en ook na de stukjes 1 t/m 6. Hoeveel? Zo veel als de plot nodig heeft. Misschien een stuk of twintig, maar ik denk eerder aan minstens dertig.