Elke dag liep het meisje langs als ze naar school ging. Bij ons huis keek ze schichtig om zich heen voordat ze wat schelpjes van onze oprit in haar zak moffelde.
Ze dacht dat niemand haar zag. Maar ik zag haar wel, zij was mijn dagelijkse verzetje; ik lag al maanden ziek in bed voor het raam.
Totdat Arie, mijn man, haar betrapte. Ik zag het vanaf mijn plekje en hield mijn hart vast. Hij kon soms zo lomp zijn, mijn ouwe brombeer.
‘Kinderen… ze ruïneren heel de bende,’ mopperde hij even later tegen mij.
’s Avonds stond het meisje bij mijn bed.
Arie ontving een samenzweerderige knipoog en mij overhandigde ze een prachtig kettinkje.
‘Alstublieft, gemaakt van uw schelpen.’
Ach, wat een lief verhaaltje, @Irma
<3
Ontroerend!
Bijna een sprookje @Irma. Lief verhaaltje.
@Gerda, Benny, Desiree: bedankt voor de mooie reacties!
Feeëriek.
@Irma, lief einde
@Irma, het schelpenmeisje verdient het om een week lang te stralen.
Gefeliciteerd, Irma!
Van harte @Irma Zo komt het schelpenmeisje de hele week elke dag nog even langs.
Dank jullie wel allemaal!
@Irma, gefeliciteerd met het weekwinnaarschap!
Gefeliciteerd @Irma met je weekwinnaar status.
@Irma gefeliciteerd!
Irma, Hiep Hiep Hoera met schelpenpracht! HG Mir.
Lief verhaal Irma! Leuk geschreven.