Schrijf mee!
« »

Column, Familie

Gewoon geluk

3 juni 2014 | 120w | Lisette | 4 |

We gingen er jaren achtereen naar toe: het afgelegen stukje Belgische Ardennen. De huisjes lagen in een lange rij naast elkaar, met uitzicht op een schattige vallei. Daar speelden we in het vijvertje, en ontdekten de gevolgen van stilstaand water. Nog nooit zoveel gebraakt als toen.
De huisjes waren primitief, maar knus. Alles van hout. De bank die omgebouwd moest worden tot bed. Eigenlijk was het één grote slaapkamer. Daar hoorde ik mijn vader aan mijn moeder opbiechten hoe zenuwslopend hij de autorit had gevonden.
Het licht kwam niet uit een gloeilamp, maar van een gaskousje, wat altijd weer een spannend geluid maakte bij het ontsteken.
Ik vond het er heerlijk, en genoot van het simpele samenzijn. Oizy, een droomoord.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Lisette of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

4 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »