Zoals aardplaten convergeren, zo werden wij naar elkaar toegetrokken. De aantrekkingskracht was groot, maar al snel botsen we. Ik hield geen rekening met jouw gevoelens, walste dwars over je heen. Jij stopte alles diep weg en verschool je achter een glimlach, maar vanbinnen borrelde het. Ik had het kunnen weten, het rammelde aan alle kanten en de spanning hing als een dikke rookwolk om ons heen. Toch heb ik alle signalen genegeerd.
Uiteindelijk was een hevige uitbarsting onvermijdelijk. Met veel kracht ben je losgebroken, spuwde je alle opgekropte woede over mij heen, als lava, zo vernietigend. Ik heb je laten gaan, je laten afkoelen, maar de breuk heeft ons uit elkaar getrokken.
Misschien kom ik je ooit nog eens tegen.
Leuk @Renske.
@Desiree Felen
Bedankt!
Hallo Renske Vera,
Ik heb naast mij liggen een boekje met een aantekening van een vriend (en nog steeds).
Ik citeer:
Dit kleine boekje heb ik jou gegeven om het abstracte uit het woord vriendschap als iets
tastbaars te leren kennen.
Onthoudt ook:
Bij vriendschap is elke mislukking even kostbaar
en leerrijk als een succes,
Je vriend, Ben.
Goed als je je gevoelens zo tentoon kan spreiden!
Maar het valt niet altijd mee voor jong en oud!
Hartje voor een hartje dat nog zoveel mag leren…..
O, en de hartelijke groeten, Mir.
Hoi Mir,
Wat een mooie woorden! Bedankt voor je reactie. Al moet ik wel eerlijk bekennen dat ik niet zeker weet of ik het helemaal begrepen heb..
Je hebt geen idee hoe herkenbaar dit is voor mij. Een hartje omdat je dit gevoel zo mooi verwoord hebt.
@Benny
Onwijs bedankt!
Mooie vergelijking!
@Irma
Dankjewel!
Goede invalshoek gekozen.
@Renske Heftig! Gevoelens sudderen en de uitbarsting leidde tot een onherstelbare breuk.
Ik heb je kortverhaal getweet.. 🙂
mooi stukje, botsen moet m.i. botsten zijn ( verleden tijd)
Heel erg bedankt nog voor de mooie reacties!
En @José, nu je het zegt ja! Stom, was me helemaal nog niet opgevallen.