Daar stond ze dan, de buurvrouw waar ik al 10 jaar smoorverliefd op ben. Haar oma was overleden en ik was als buurman bij de begrafenis. Ze huilde want haar Oma was alles wat ze nog had. Haar ouders waren al zeker 16 jaar dood en Oma woonde één straat verder.
Ik liep naar haar toe en gaf haar een tissue om de tranen te drogen. Zinvol was het totaal niet want die tranen waren niet te stoppen. Ze stak de nat geworden tissue in haar zak en bedankt mij voor mijn komst.
Na paar dagen staat ze voor de deur met de tissue in haar hand. Wil je het nog terug? Vroeg ze.
Ik zeg er verbaasd ja op.
Zeden veranderen…
Tisseu?
Voor mij een lachje bij deze tranen. Bijzonder stukje.
Mooi! Goed eind!
Tiepfout in tissue is inmiddels aangepast.