Aan de ene kant sta ik ’s ochtends in een supermarkt waar een lokale franchiser zijn gelofte op het dozenhok plakt. Vanuit de kassarij ben ik haast gedwongen het protserige stuk tekst te lezen en de marketing-achtige-wannabee-service-missie kwijlt bijna naar beneden. Woorden als ‘dienstbaarheid’ en termen als ‘onze missie’ brengen tranen van ontroering. Uw gemak. Onze MISSIE! De plofkipverpakking scheurt haast uit elkaar van nederigheid.
Aan de andere kant lees ik ’s avonds de Facebook berichten over waar en hoe ik online vast een stukje koe bestel van een beest wat me nog grasmalend en dommig vanuit een weiland aankijkt. Die koe en ik. Samen staan we op een slachtbaan. Kalm lezen we onze laatste woorden van een heilig dozenhok.

Veel is ‘dubbel’ in het leven.
commerciele wereld!
<3 De samenleving is in handen van de marketingtaliban, je wordt er doodziek van. Toevallig dat we het met vrienden er deze week over gehad hebben. Alles behoeft blijkbaar een leus of een pitch. Niemand heeft/neemt nog tijd om langer dan 1 minuut naar een ander te luisteren. Verhalen vertellen was vroeger een kunst, nu ben je langdradig. Zelfs de scholen doen er aan mee. Deze bijvoorbeeld: "Ga jij duizelen van cijfers of zet je ze liever op een rij?" als verkoopslogan voor de opleiding financieel administratief medewerker. Alles moet blinken, het is een avontuur om mee te lopen met meute die individualiteit alleen nog adverteert, zonder te weten wat het woord betekent. Walgelijk maar ja we doe gewoon mee.
Goede reactie @G.J.
Een 120W stukje op zich!
´Die koe en ik. Samen staan we op de slachtbaan.´ Die koe oke, maar jouw toekomst is dus ook onzeker. Verdrietig.