Ik had het direct een briljant idee gevonden. Een doorverwijzing naar de psychiater was de laatste hoop die ze me konden geven. Niet dat ik hulp nodig had, maar het leek me wel wat om met iemand van het andere geslacht op zoek te gaan naar mijn stille wateren en diepe gronden.
Hij ging me zeker helpen met het aangaan van een diepgaande relatie. Meedogenloos zou ik verleiden. Misschien kon ik hem zelfs zover krijgen om samen dit aardse leven te ontvluchten.
In elk geval zat ik nu op zijn sofa. Mijn decolleté diep uitgesneden.
Zou liggen beter zijn?
De eerste indruk bepaalde tenslotte de kans op succes.
Een stemmetje in mijn achterhoofd. Het zou toch wel een hij zijn?
Dit wordt een therapeut die een therapeut nodig heeft. Of 2 therapeuten die samen een manisch manipulerende dame van haar gewoonte af helpen (wat niet zal lukken, want het is onderhand haar 1e natuur en vooral…. ze voelt zich er kiplekker bij).
Hier valt een hoop te doen ( of te laten, om verspilling van middelen, tijd en capaciteit te voorkomen).
Aparte insteek! Hartje!
met vriendelijek groet,
Onverbeterlijk? Ik hoop van niet.
@Karin, wel, die hulp is hier meer dan op zijn plaats. Een grappig verhaal en goed geschreven.
– Een stemmetje in mijn achterhoofd. Het zou toch wel een hij zijn?
Na ‘achterhoofd’ kan beter een dubbele punt geplaatst worden, want er volgt een soort van verklaring. ‘Het’ zou dan met een kleine letter moeten.
Leuke invulling en dat bijzinnetje ‘Niet dat ik hulp nodig had…’ maakt het voor mij helemaal levensecht. <3
Geweldig verhaal, Karin, heel goed verwoord! Hartje.
Dank Chris, Conny, Ineke, Harrij en Nel!
@Ineke. Dank voor je tip, ik zie het nu zelf ook, daar wordt die laatste zin een stuk sterker van.
Leuke invalshoek.<3
leuk en ondeugend!